Toespraak: Mark Akkerman

Weg met die Wet op de defensiegereedheid

Terwijl de militaire uitgaven de pan uit rijzen, zoals de vorige spreker al zei, werkt militarisering ook op veel andere vlakken door. Universiteiten, ziekenhuizen, spoorwegen, kerken… allemaal worden ze gevraagd een rol te spelen bij oorlogsvoorbereiding. Defensie breidt ook fors uit. Met het in december vastgestelde plan ‘Ruimte voor Defensie’ krijgt de krijgsmacht er tientallen locaties voor oefenterreinen, kazernes en dergelijke bij en wordt een derde van Nederland oefengebied voor laagvliegen.

Daar blijft het niet bij. Binnenkort zal in de Tweede Kamer een nog verdergaand wetsvoorstel worden besproken, de Wet op de defensiegereedheid. In deze wet heeft Defensie een aantal zaken bij elkaar geveegd die het als hinderlijk ervaart, om daar in een keer vanaf te kunnen zijn door wetten en procedures opzij te schuiven. Let wel: dit gaat niet over daadwerkelijk inzet, daar bestaan al andere wetten voor, maar over oefenen, trainen en inzet voorbereiden.

Wat zijn de grootste bezwaren tegen deze wet:

1. Regels ter bescherming van natuur en milieu worden opzij geschoven

Defensie laat zich al weinig aan zulke regels gelegen liggen, maar met de nieuwe wet in de hand hoeft dat straks ook niet meer. Hele delen van andere wetten kunnen niet van toepassing verklaard worden, en normale procedures voor vergunningen hoeven niet gevolgd te worden. Zo wordt de bescherming van kwetsbare vogel- en andere diersoorten losgelaten, kunnen mensen geconfronteerd worden met toenemende geluidsoverlast, kan extra stikstofruimte worden ingenomen door Defensie en kunnen veiligheidsregels met betrekking tot vliegen en munitie genegeerd worden. Wat dat laatste betreft: herinneren we ons nog de grote natuurbrand bij Ede vorig jaar? Veroorzaakt door een oefengranaat. Toen bleek ook dat dit soort incidenten op kleinere schaal veel vaker voorkomen.

2. Inspraak en rechtsbescherming worden ingeperkt

Waar Defensie vrijgesteld gaat worden van vergunningprocedures vervallen ook inspraakmogelijkheden. Daarnaast wordt het onmogelijk gemaakt om in bezwaar te gaan tegen besluiten die op grond van de Wet op de defensiegereedheid worden genomen. Beroep bij een rechter staat nog wel open, maar dat is natuurlijk een veel hogere drempel. Dat Defensie weinig op heeft met inspraak en democratie blijkt natuurlijk vaker. Zo kwamen er ruim 2200 bezwaren binnen tegen onderdelen van het programma Ruimte voor Defensie. Defensie veegde die nagenoeg allemaal zo van tafel.

3. Privacy onder vuur

Defensie wil ook wettelijke ruimte krijgen om te kunnen oefenen met het verzamelen en verwerken van persoonsgegevens. De mogelijkheden van de nieuwe wet gaan ver, tot gericht onderzoek naar personen ‘die een gevaar vormen voor de gereedstelling’ aan toe. Het wetsvoorstel noemt daarbij vooral vijandelijke militairen, maar zo’n bepaling is natuurlijk ook in te zetten tegen vredesactivisten of natuurbeschermers, tegen ons dus. En daar mag alles van verzameld worden, waaronder informatie over etnische afkomst, politieke en religieuze overtuigingen, lidmaatschap van een vakbond en seksuele voorkeuren. Informatie mag ook met andere landen gedeeld worden.

4. Meer ruimte voor werving van nieuwe militairen

Dat de krijgsmacht veel nieuwe militairen wil, en dat die werving nog niet heel erg opschiet, is geen nieuws. Al eerder kondigde de regering daarom aan een enquête naar jongeren tussen de 18 en 27 te willen sturen om hun belangstelling naar een baan bij Defensie te peilen. De nieuwe wet gaat ook dit mogelijk maken. Als het aan de regering ligt wordt het invullen van de enquête verplicht. Daarnaast gaat Defensie de keuringseisen verlagen. Als dat onvoldoende nieuw kanonnenvoer oplevert dreigt een herinvoering van de opkomstplicht, de actieve dienstplicht.

5. Arbeidsrechten op het spel

Het is de vraag hoeveel mensen nog bij Defensie willen werken als ze zouden weten wat de Wet op de defensiegereedheid voor gevolgen kan hebben voor hen. Defensie krijgt namelijk ook de bevoegdheid om de arbeidsrechten van het eigen personeel, en afspraken daarover met de vakcentrales, buiten werking te stellen. Dit betekent dat militairen en burgerpersoneel gedwongen ergens geplaatst kunnen worden, en gedwongen kunnen worden tot overwerk en werk buiten reguliere tijden, dat toeslagen niet uitbetaald hoeven worden enzovoort. Het felste protest tegen het wetsvoorstel komt opmerkelijk genoeg dan ook vanuit militaire vakbonden, die woedend zijn en Defensie dictatoriaal gedrag verwijten.

6. Bevoegdheden van Defensie fors uitgebreid

De Wet op de defensiegereedheid creëert de mogelijkheid voor Defensie om wetten buiten spel te zetten. Dat mag de minister grotendeels zelf beslissen. Als de wet wordt aangenomen gaan voor tientallen militaire locaties direct allerlei ontheffingen gelden, voor bijvoorbeeld laagvliegen, schietoefeningen en vervoer van gevaarlijke stoffen. De regering kan dezelfde soort ontheffingen ook elders toepassen. Maar dat is niet alles. De wet kent een open einde, want hiernaast mag de regering zelf bepalen welke andere activiteiten zij nodig acht voor de ‘gereedheid’ van de krijgsmacht, en ook daar vrijstellingen voor verlenen.

Vorige maand heeft de Raad van State een advies over de wet gepubliceerd. Die is kritisch op een aantal punten, zoals dat open einde. De regering is nu aan zet. Past deze het wetsvoorstel nog aan, of gaat het zo naar de Tweede Kamer? Die wil zelf in ieder geval dat de wet zo snel mogelijk behandeld wordt, 120 Kamerleden stemden voor een motie hiertoe.

Maar een internetconsultatie leverde meer dan 1500, overwegend negatieve, reacties op. Veel organisaties, mensen en zelfs gemeente- en provinciebesturen uiten grote bezwaren. In de meeste gevallen zeggen zij niet tegen de uitbreiding van de krijgsmacht te zijn, maar ze vinden deze wet om diverse redenen te ver gaan. En terecht, maar ook zij zouden moeten beseffen dat dit voorstel een consequentie is van de drang tot militarisering en oorlogsvoorbereiding en dat dat sowieso een verkeerde koers is. Hoe dan ook: Weg met die wet!

Shadi

Toespraak: Ewald Engelen

Lieve mensen,

We worden bang gemaakt. Al vier jaar lang.

Nodeloos bang.

Ga maar na:

1. De Russen kunnen en willen ons niet aanvallen. Kijk naar het debacle in Oekraïne. Luister naar de teksten van Poetin.
2. De Amerikanen willen ons niet verlaten. Er is sinds januari vorig jaar nog niet één GI uit Europa weggehaald, niet één basis gesloten, niet één kruisraket verwijderd – hoe graag we dat eigenlijk ook zouden willen. Daarvoor zijn de Amerikanen belangen simpelweg te groot – wat de grote oranje man in het Witte Huis ook mag beweren.
3. We hebben niet te weinig wapens en te weinig soldaten. 62 duizend tanks, kanonnen en raketten in Europa, tegen 22 duizend in Rusland; 4000 vliegtuigen en helikopters in Europa, tegen 1700 in Rusland; 200 oorlogsschepen in Europa, tegen 87 in Rusland; 3,3 miljoen soldaten in Europa, tegen 2,6 miljoen soldaten in Rusland. En let wel, dat is zonder de absurd grote Amerikaanse arsenalen, waar jaarlijks pakweg veertig procent van alle mondiale wapenbestedingen terecht komt.

Wie mij niet gelooft: kijk de defensievergelijker van de NOS er maar op na.

En let wel: dat zijn cijfers uit 2024. In 2025 is daar het ongelooflijke bedrag van bijna 400 miljard euro aan wapens bijgekomen. En dat moet in 2030 het dubbele zijn, 800 miljard euro, jaar in jaar uit.

4. Oekraïne kan deze oorlog niet winnen. Hoeveel geld of wapens we er ook heen sturen. Te weinig manschappen. Wat betekent dat Europese steun deze zinloze oorlog alleen maar langer laat voortduren en het nodeloze doden en vernielen alleen maar langer door laat gaan.
5. Rusland is niet als enige verantwoordelijk voor deze oorlog. Vijfendertig jaar lang hebben de Amerikanen de Russen roekeloos geprovoceerd, met coups en NAVO-lidmaatschapsbeloftes, met ‘democratie-brengende ngo’s en geheime CIA-bases, met militaire adviseurs en de beloofde gouden bergen van Europese steunfondsen. Zij zijn het die van Oekraïne een vat buskruit hebben gemaakt, waar Poetin vervolgens op 24 februari 2022 een lont in heeft gestoken. Het is dezelfde Amerikaanse roekeloosheid die we nu in Iran zien, en daarvoor in Libië, Syrië, Afghanistan, Irak, Vietnam en tientallen andere landen. 36 miljoen doden hebben de Amerikanen met hun illegale militaire interventies sinds 1946 op hun geweten.
6. De regering Zelensky is niet de schutspatroon van vrijheid en democratie waar het door de Europese pers en politiek als in een hoogmis steeds voor wordt gehouden. Het land is zwaar corrupt, zo goed als failliet, her regime spreekt niet namens het Oekraïense volk omdat Oekraïne zwaar verdeeld is, en de regering kent een in fascisme geworteld anti-Russisch nationalisme waar in het Westen angstvallig over wordt gezwegen.
7. Wie vrede wil moet zich níet op oorlog voorbereiden, zoals het eindeloos door pers en politiek herhaalde mantra luidt, maar, integendeel, moet juist gaan praten, de diplomatieke kanalen openen, en moet de vijand niet demoniseren en ontmenselijken maar proberen te begrijpen door zich te verdiepen in diens geschiedenis, cultuur en psyche.

Sterker, de geschiedenis leert juist het tegenovergestelde: wie zich op oorlog voorbereid en een wapenwedloop aangaat, loopt een levensgrote kans ook daadwerkelijk in een oorlog verzeild te raken.

Oorlogsmythen, heb ik ze in mijn laatste boek genoemd.

Niet alleen omdat ze zijn gebouwd op selectieve feitenrelazen, historische vertekeningen, onjuiste analogieën, halfwaarheden en regelrechte leugens.

Maar ook omdat ze net als Griekse mythen de neiging hebben de hoofdpersonages ervan op te sluiten in een handelingslogica die geen andere weg toelaat dan de mythe tot aan zijn uiteindelijke, in dit geval apocalyptische catharsis uit te lopen.

Als we de wereld eenmaal hebben leren zien als een Hobessiaanse natuurtoestand van allen tegen allen, waarin de winst van de een het verlies van de ander is, en omgekeerd, dan is de escalatielogica van militarisering de enige optie.

Dat is wat het constante bombardement van pers en politiek van de zojuist genoemde oorlogsmythen met ons doet: het normaliseren van deze escalatielogica.

Militarisering van de geest is het middel, militarisering van economie en samenleving is het doel, om Margaret Thatcher te parafraseren.

Dat werd in al zijn abjecte simpelheid duidelijk toen het nieuwe kabinet Jetten zijn regeringsverklaring presenteerde: Aan de slag, geheten.

De wapenbestedingen verdubbelen naar pakweg 50 miljard euro per jaar – dat is het enige waar deze onzalige coalitie het over eens is.

Het zijn absurd hoge bedragen, die van defensie een van de grootste posten op de begroting maakt, maar een klein beetje minder dan de totale jaarlijkse uitgaven aan onderwijs.

En ze worden gefinancierd door al even absurd diep te snijden in het weefsel van de Nederlandse verzorgingsstaat. De zorgkosten gaan met de helft omhoog, de uitkeringen gaan met de helft naar beneden en de pensioenleeftijd gaat naar 71 jaar, de hoogste van de hele EU.

Lof verdient het kabinet voor zijn onverbloemde eerlijkheid: niet eerder werd zo helder geïllustreerd wat de Amerikaanse president Ike Eisenhower bedoelde toen hij, in 1953, zei:

“Elk geweer dat uit de fabriek komt, elk oorlogsschip dat te water wordt gelaten, elke raket die wordt afgevuurd, komt neer op een diefstal van hen die honger lijden en niet gevoed worden, van hen die het koud hebben en niet gekleed zijn.”

En als voormalig opperbevelhebber van de geallieerden onder wiens bevel Operatie Overlord plaatsvond, u weet wel, D-day, wist hij waar hij het over had.

Om te vervolgen:

“De prijs van één moderne zware bommenwerper is gelijk aan: een nieuwe school in meer dan 30 steden.

Het zijn twee elektriciteitscentrales, die elk een stad met 60.000 inwoners van stroom voorzien.

Het zijn twee prima, volledig uitgeruste ziekenhuizen.

Het is ongeveer 80 kilometer aan betonnen snelweg.”

De militarisering van economie en samenleving die de politiek beoogt, die het kabinet Jetten beoogt, en daarin, helaas, door het merendeel van de Kamer gesteund, komt neer op een ongekende overdracht van schaars belastinggeld, van uw belastinggeld, van de armen, zieken en kwetsbaren naar de overwegend schatrijke Amerikaanse aandeelhouders van de overwegend Amerikaanse wapenindustrie.

Spullen en diensten waar burgers behoefte aan hebben, geofferd op het altaar van de Oorlogsgod – dat is de kern van het militariseringspad dat we in Nederland en Europa dreigen in te slaan.

Het is niet voor niets dat diezelfde Eisenhower het later onheilspellende het Militair-Industrieel-Complex is gaan noemen en ervoor is gaan waarschuwen het vooral geen politieke voet aan de grond te laten krijgen.

Geef generaals een vinger, en ze nemen een hand; geef ze een hand, en ze nemen een arm; geef ze een arm, en ze nemen je leven en het leven van je kinderen.

Wie de militarisering van economie en samenleving wil stoppen, zal moeten beginnen met het demilitariseren van zijn eigen hart en hoofd.

Hoe?

Daar heeft Jezus wijze woorden over gezegd, waar ik graag mee wil afsluiten:

“Jullie hebben gehoord dat gezegd werd: “Je moet je naaste liefhebben en je vijand haten.” Dit zeg Ik daarover: heb je vijanden lief en bid voor wie jullie vervolgen; alleen dan zijn jullie werkelijk kinderen van je Vader in de hemel. Hij laat zijn zon immers opgaan over goede en slechte mensen en laat het regenen over rechtvaardigen en onrechtvaardigen. Is het een verdienste als je liefhebt wie jou liefheeft? Doet de belastinginspecteur niet net zo?”

Toespraak: Sander van der Kraan

De militarisering van Europa is de grootste maatschappelijke omwenteling sinds de Tweede Wereldoorlog.

We zien het al een paar jaar op ons afkomen, maar het gaat nu echt razendsnel. Duitsland wil al per 2030 bijna de helft van het hele federale budget aan defensie uitgeven. Nederland zal niet achterblijven.

Het gaat hier om honderden miljarden per jaar. En die moeten ergens vandaan komen. Om daarvoor te kunnen betalen worden Europese verzorgingsstaten nog verder ontmanteld. Onze zorg, ons onderwijs, onze cultuur en onze sociale voorzieningen zijn nu het wisselgeld geworden voor de oorlogen van de kapitalistische elites. Want de verzorgingsstaat is te duur voor onze manier van leven, zo zei bondskanselier Merz.

De politieke elite verkoopt dit aan ons als noodzakelijke bezuinigingen, waarmee de suggestie wordt gewekt dat de overheid de uitgaven beperkt. Niets is minder waar. De Europese begrotingen gaan juist door het dak door de massale oorlogsuitgaven. En wat niet betaald kan worden met bezuinigingen, wordt geleend bij de banken, zodat wij, de jongere generatie, er nog tot ons pensioen voor kan doorbetalen.

Als we ons pensioen halen tenminste. Want de oorlogsgeile kapitalisten komen niet alleen voor onze voorzieningen en ons geld, maar ook voor onze lichamen. 

Vorige week nog, werd bekend dat alle Duitse mannen tussen de 17 en 45 voortaan toestemming moeten krijgen van het Duitse leger om langer dan 3 maanden het land uit te mogen. 

Het volgt na de verplichte medische keuring voor 18-jarige jongens. Wie niet komt opdagen krijgt een torenhoge boete. Zo worden kinderen-nog, massaal geronseld voor het leger. En vergis je niet: Nederland zal in de komende jaren volgen.

Maar ook zij die niet het leger in gaan zullen de fysieke prijs betalen, zoals altijd, met hun arbeid. De Duitse bondskanselier heeft zijn zinnen gezet op het afschaffen van de volledige werktijdenwet, die de 8-urige werkdag beschermt. Dit met als doel om een 13-urige werkdag mogelijk te maken. Tegelijk wil hij toewerken naar een pensioenleeftijd van 73 jaar oud. 

Dit is de toekomst van de Europese werkende klasse. Namelijk de keuze tussen meedoen aan de oorlog, of werken voor de winsten van de elite tot je er dood bij neervalt.

Al deze dingen gebeuren, volgens goed kapitalistisch gebruik, zonder enige democratische raadpleging. Sterker nog: alle democratische processen die er zijn worden handig omzeild. 

In Nederland stemde het parlement eerst tegen ReArm Europe vanwege zorgen over de enorme kredieten, maar na onderhandelingen tussen de PVV en Dick Schoof werd de tegenstem gepasseerd. Wat er besproken is, bleef natuurlijk binnenskamers.

In Duitsland, verloren de coalitiepartijen vorig jaar de tweederde meerderheid die nodig was om de grondwet aan te passen, om de massale wapenuitgaven mogelijk te maken. Maar ook daar was een slim trucje voor: de oude coalitie kwam, nog voor de beëdiging van de nieuwe Bondsdag, snel bijeen om de grondwet alsnog te kunnen wijzigen. Een grondwetswijziging met zetels dus, die ze reeds verloren hadden.

En in Brussel werd voor ReArm Europe het Europees parlement compleet omzeild door de Commissie, via een oude spoedwetprocedure. De Commissie beloofde wel om het Parlement “goed op de hoogte te houden” over de uitvoering van de wet. Gelukkig maar.

De hamvraag is natuurlijk: hoe is het mogelijk dat het de politieke elite lukt om de hele samenleving te herschikken voor hun eigen oorlogswinsten?

Het antwoord is overduidelijk: met een gesmeerde machine van propaganda en angstzaaierij.

Alleen degene die ervan overtuigd is dat het allemaal nodig is, om ons vege lijf te redden van de grote boze vijanden van Europa, die zal hier gewillig mee akkoord gaan.

Dat is de reden dat er sinds 2023 iedere avond militairen op televisie zijn. Dat alle grote kranten de oorlogsnarratieven kritiekloos overpennen. Dat we iedere week de nieuwste drone-hoax moeten geloven.

Ze kunnen tanks, bommen en granaten maken. Maar onze angst is daadwerkelijk hun grootste wapen.

En niet alleen onze angst voor de vijand, maar ook ons ontzag voor de staat en de militarisering zelf. 

Het verlammende idee dat de staat en de politieke elite op geen enkele manier tegengehouden kunnen worden, en dat de militarisering hoe dan ook zal voltrekken zoals zij dat willen.

“The man who thinks he can, and the man who thinks he can’t, are both usually right”, zei Confucius.

Zolang wij geloven in de propaganda dat we machteloos zijn, is dat ook zo.

Maar we moeten het hoofd koel houden en nuchter nadenken. De militarisering van de maatschappij is in ieder opzicht afhankelijk van werkende mensen en van hele tastbare, menselijke processen. Het is alleen mogelijk met de medewerking van precies de werkende klasse die het zo hard raakt. Het kapitalisme, en in extremis het militarisme en imperialisme, bevat op die manier altijd de zaden van haar eigen ondergang. Dat is de inherente tegenstelling die overal doorheen loopt. Die met het passeren van tijd uitgroeit tot een onhoudbare status quo.

Want we moeten niet naïef zijn. Het gaat niet meer beter worden. De tegenstellingen zullen zo groot worden als wij ze nog nooit eerder hebben gezien en gevoeld. Dat weten we zeker.

Maar precies daarom moeten we nu al handelen. Iedere connectie, iedere persoon die je raakt, iedere actie, maakt verschil. Dat we hier nu zijn, maakt verschil. Ik sta hier nu, omdat ik drie jaar geleden in gesprek raakte met Jakob de Jonge, en zo heb ik weer andere mensen betrokken.

Zo bouwen we aan een actieve, maar ook anticipatieve, beweging die de monsterlijke processen van militarisering kan vertragen en uiteindelijk kan stoppen, en zelfs kan omdraaien naar een politiek van vrede. 

Een politiek die internationaal gedragen wordt door werkende mensen. Die allemaal meer gemeen hebben, dan ze van elkaar verschillen. Met als grootste gedeelde droom voor hen allemaal: de veiligheid en vrede voor zichzelf en hun dierbaren.

Toespraak: Sanny Bostelaar

Ik ben Sanny van de RSP, de Revolutionair Socialistische Partij. We hebben vorig jaar heel erg fijn kunnen samenwerken met de Nieuwe Vredesbeweging. De NAVO kwam toen naar Den Haag en ze wilden eigenlijk gewoon nog meer geld van de werkende klasse.

Daddy Trump, ik ga dit allemaal voor jou regelen. Wij gaan vijf procent van ons bruto binnenlands product aan je geven. Natuurlijk kunnen we werken tot ons eenenzeventigste. Natuurlijk kunnen we 540 euro eigen risico betalen. Natuurlijk kunnen we gaan bezuinigen op de ouderenzorg, de gehandicaptenzorg. Dat gaan we regelen.

Daddy Trump, zo klonk het vorig jaar. En daar hebben we een anti-NAVO demonstratie voor gehad. En er gaat een nieuwe anti-NAVO demonstratie komen in Istanboel dit jaar. Ze gaan elke keer lekker de wereld rond. Zoals ze dat natuurlijk binnen de NAVO-landen doen. Maar ze blijven niet binnen de NAVO-landen, want het is geen vredescoalitie.

Het is een oorlogscoalitie. Zoals we hebben gezien in Afghanistan, Jemen, de Filipijnen, Irak, Libië, Syrië. Om maar een paar voorbeelden te noemen waar de NAVO de afgelopen twintig jaar is geweest. De afgelopen weken heb ik op mijn telefoon verschillende beelden kunnen zien uit Iran. Waar een Amerikaans-Israëlische oorlog tegen is gestart. Er vloeide brandende olie door de straten van Teheran. En er zijn meisjesscholen in as gelegd. Waarom? Voor vrede? Super raar.

Dit is niet alleen een oorlog tegen Iran. Dit is een oorlog tegen iedereen. Tegen de arbeidersklasse van de hele wereld. Bijvoorbeeld in Nederland zien we dat nu al alles duurder wordt. De energieprijzen stijgen. De Straat van Hormuz is afgesloten. Niet alleen stijgen de energieprijzen, maar ook de kunstmest gaat duurder worden. Omdat gas daarvoor nodig is. En ook eten zal daardoor duurder worden. En ook het vervoer wordt daardoor duurder.

En die drie dingen versterken elkaar alleen maar. Waardoor de inflatie, die eindelijk een beetje was afgenomen, weer verder kan stijgen. En de arbeidersklasse betaalt hiervoor. Waarom zeg ik de arbeidersklasse? Omdat de kapitalisten profiteren. De olie-multinationals. De voedsel-multinationals. En de container-multinationals. Die gebruiken keer op keer zulk soort crises. Om de prijzen nog meer omhoog te trekken. Ze gebruiken die winst niet om bepaalde kosten te dekken. Ze gebruiken die winst om in hun eigen zak te stoppen.

En wat is daarvoor nodig? Meisjesscholen bombarderen. Prima, Trump zei het zelf. Het maakt me niet uit wat de uitkomst is. Dit hoort er nou eenmaal bij.

En wij mogen dit dus gaan betalen. Dan wel met ons leven. Dan wel met levens in Iran. Dan wel ons eigen leven: je mag gaan werken tot je dood. Tot je eenenzeventigste. Want als je een zwaar beroep hebt, dan leef je al niet zo lang. Laat staan tot je eenenzeventigste met zwaar werk. En als je geen zin hebt om te sterven, en te werken tot je dood, dan mag je ook in de loopgraven gaan liggen. Want de eerste jongeren hebben al een brief gekregen van de minister van Defensie. Of ze zich willen aanmelden voor het leger alsjeblieft.

Ook in Duitsland is dit gaande. Daar werden jongeren gevraagd om zich inderdaad te laten keuren. En ben je nu een jongen tussen de zeventien en vijfenveertig in Duitsland, en je wilt langer dan drie maanden het land verlaten, dan moet je dat even melden. Want je moet oorlogsbereid zijn.

Waarvoor moet je oorlogsbereid zijn? Voor een land waar je de huur niet kan betalen. En waar jouw vrienden, die misschien een andere huidskleur hebben, worden gediscrimineerd. Worden neergeslagen door de politie. Keer op keer racisme meemaken. Je kan niet rondkomen. De studies worden steeds duurder. En dan moeten wij gaan sterven voor dat soort regeringen?

De olieprijzen worden hoger. En ook in Amerika zouden ze dit kunnen voelen. Maar geen probleem, zegt Donald Trump. Want Venezuela kan ons tweehonderd miljoen vaten olie geven. Om de tekorten in de Verenigde Staten te compenseren. Is dat niet handig en toevallig? Dat Venezuela nu tweehonderd miljoen olievaten kan geven? Net nadat ze dat land zijn ingevallen? En de president hebben gekidnapt in januari. Het lijkt wel alsof het allemaal zo bedacht is.

Is dit dan een fout van Donald Trump, het individu? Die rare man met het oranje gezicht? Of is dit een fout van Amerika zelf. Zou dit anders gaan met een Democraat? Hielden de Democraten hun handen af van Afghanistan, Pakistan, Libië, Syrië, etcetera. Dat denk ik niet. Omdat Amerika een diep kapitalistisch land is, en een diep imperialistisch land is. Dat hebben we keer op keer gezien. En het enige verschil met Donald Trump is dat hij het open en bloot zegt.

Niet alleen Donald Trump zegt het open en bloot. Ook Mark Rutte heeft laatst gezegd: ga je maar voorbereiden om in de komende vijf jaar een oorlog te zien. Zoals je voorouders die hebben meegemaakt. Dat zei hij vorig jaar.

En als ik dit vertel aan mijn vrienden, collega’s, dan zeggen ze: schat, zo’n vaart gaat het toch niet lopen? Maar zo’n vaart loopt het dus wel. Wanneer een kapitalist jou zegt wie ze zijn, en hoe het in elkaar steekt, geloof hem dan. Zij vertellen nu letterlijk waar het op staat. Jullie mogen sterven voor onze winst. Voor ons. Voor ons belang. En dan zijn er nog steeds mensen die denken: zo’n vaart gaat het toch niet lopen. Zo vaart loopt het dus wel. En we gaan die boodschap serieus nemen. En we gaan onszelf serieus organiseren.

Zoals ik al zei. De pensioenen gaan tot 71. Ik ben nu 26. Ik kan me niet eens meer voorstellen dat ik ooit met pensioen ga. En het eigen risico gaat naar 520 euro. Bij dit jaar is die voor mij er al doorheen. Dus ik zit ook een soort lijst af te gaan, online van wat kan ik nog allemaal doen. Een soort van onderhoudsbeurt dit jaar. Omdat ik me volgend jaar niet blut wil betalen. Wat een waanzin. Ik ben 26 en dit is waar ik me zorgen over moet maken.

Ik denk: we zijn hier vandaag met een demo. Dat is heel erg goed. En we moeten ons dus organiseren. Mobiliseren. Maar ik denk dat we ook goed in de oren moeten knopen: de komende jaren gaan de meest beslissende jaren misschien worden. Van ons leven. Het gaat niet genoeg zijn om af en toe een bijeenkomst te organiseren. Het er met elkaar over te hebben, en zeggen: nou, nou, nou, het is allemaal wel een beetje verschrikkelijk. Ik denk dat we nu meer dan ooit deze strijd echt, echt, echt serieus moeten gaan nemen.

Er is een oorlog tegen Iran. Tegen Palestina. Er is een oorlog tegen de werkende klasse. Ze willen ons de loopgraven in. Ze willen ons dood. En wij moeten ons daartegen zelf ook gaan organiseren. Alsof we een leger zijn. We moeten echt serieus gaan nadenken. Wat moeten we doen? En dit kan dus?

In Duitsland zijn vijfenvijftigduizend jongeren de straat op gegaan. Al twee keer. Om zich te verzetten tegen de dienstplicht. Scholieren die stakingscomité’s hebben opgezet op school, en die helpen elkaar. Gewoon scholieren van achttien die zichzelf nooit eerder hebben georganiseerd.

We zien dat tegenstellingen verscherpen. En daardoor groeit het verzet ook. Maar dit gebeurt niet allemaal volledig spontaan. We moeten echt serieus gaan nadenken. Wat we willen doen. En ons echt organiseren. In goede organisaties. Zoals de RSP. Zoals de Nieuwe Vredesbeweging. En serieus gaan nadenken. Hoe gaan we deze oorlog stoppen?

En ik heb hier meer voorbeelden van. In België willen ze de pensioenleeftijd naar zevenenzestig doen. Maar daar heb je een algemene staking tegen gehad dit jaar. Dat hebben wij voor het laatst gezien tijdens de Tweede Wereldoorlog in Nederland.

Maar dat kan dus wel. Je kan jezelf organiseren. En dat gebeurt dus niet spontaan. Maar dat gebeurt door de strijd super serieus te nemen. Je moet jezelf ernstig nemen. Je moet jezelf organiseren. Je moet met je collega’s en met je vrienden en met je schoolgenoten gaan praten. En zeggen: het is echt nu of nooit. Je moet je nu organiseren. Je moet lid worden. Je moet je weekenden hiervoor vrijmaken. Je moet studeren. En je moet jezelf echt organiseren. En gaan drillen. En het serieus nemen. Want er is nu al een oorlog gaande. De oorlog tegen de werkende klasse. De oorlog tegen Iran. En we moeten nu gaan winnen.

We hebben in 1981 vierhonderdduizend mensen in Amsterdam gezien tegen die bom toen. En in 1983 vijfhonderdvijftigduizend mensen in Den Haag. Mijn moeder vertelde erover, en toen ik daar naar luisterde, dacht ik: wauw, wat bizar, dat er toen een oorlog dreigde en dat er zoveel mensen op straat waren. Wat een bijzonder verhaal. En nu sta ik daar zelf. En nu sta ik daar met jullie. En wij moeten dat ook gaan doen. En we moeten dus ook tot die aantallen gaan komen. We willen eigenlijk volgend jaar al met die vijfhonderdvijftigduizend mensen in Den Haag staan.

Maar dus again. Niet alleen mobiliseren. We moeten onszelf echt organiseren. Je moet jezelf gaan opleiden. Je moet elkaar gaan opleiden. Je moet met je collega’s gaan praten. En zeggen: het is nu of nooit. Neem het ernstig. Sluit je aan. Er is een oorlog tegen ons. We zijn georganiseerd als het leger. Het is niet leuk, maar wij moeten dat ook gaan doen. En je moet jezelf gaan mobiliseren. En organiseren. En we moeten het echt groot gaan maken. Het is nu of nooit.

Nou. Dit is dan de afrondende fase. Maar ik wil er eerst nog dit van zeggen: militarisering maakt ons kapot. Het maakt de werkende klasse kapot. En daarom moeten we gaan bouwen aan een wereld vol vrede. En dat is in mijn ogen een wereld van socialisme. Dank je wel.

Sanny Bostelaar

Media